Het dagboek van Karel, de Coleirige Koala

Gnarflor!
Weet u, 't is niet veel, ik ga niet overdrijven, maar ik begin toch een mini-greintje respect te krijgen voor de wijven. Een kroost opvoeden is een pokkenkarwei, zeker als u er alleen voorstaat en totaal niet kan putten uit welke bron van educatieve ervaring dan ook. Van de nepgrootouders hoeft u afgezien van een spottende grijns niet veel empathie te verwachten. Edoch, ik doe mijn best! Kleine Smeerlap - want zo heet hij, het briefje in de mand waarin hij als vondeling werd gelegd indachtig - mag niet klagen. Denk ik.

Elke middag, zo tegen de tijd dat mijn oude kater weggepest is door een nieuwe, controleer ik Smeerlaps luier op sluikreclame voor Côte D'Or.

Daarna spaar ik bijna de helft van mijn ontbijt uit mijn mond, zoals het een alleenstaande en onbemiddelde vader met verantwoordelijkheidszin betaamt, zodat ik de uren die volgen de honger trotseren moet. En toch durft het verwende nest nóg klagen over een grommend buikje...

Na het ontbijt geef ik Smeerlapje ongeveer twee Duvels de tijd om al spelenderwijs tot rust te komen, teneinde zich voor te bereiden op de de drukke dag die voor de boeg ligt. Lang leve de containers achter de Ikea, waar wezens zoals ik, zichzelf nog van speelgoed kunnen voorzien, zij het dan wel met een productiefoutje hier en daar.

Genoeg gespeeld, tijd voor een educatief hoogstandje. Ontwikkeling draag ik heel hoog in het vaandel. Geschiedenis, talen, wiskunde, normen en waarden: héél belangrijk!

Potty training - nog een stokpaardje van mij, al was het maar omdat ik niet zinnens ben om tot het einde der tijden pampers te verversen. Aangezien de inwonende chihuahua weinig opvoeding heeft meegekregen wat het rondsproeien van keutels betreft, en het gezegde 'oog om oog, tand om tand' mij niet vreemd is, besloot ik twee vliegen in één klap te slaan.

Wat een druk leven! denkt u nu vast. Wees gerust, ik besef maar al te goed dat de boog niet altijd gespannen kan staan voor zo'n ukkie. Dus gooien we er elke dag een beetje ontspanning tegenaan!

Na een drukke dag, net voor het slapengaan, wordt het tijd om even aandacht te schenken aan de hygiëne. Wij koala's, zijn proper op ons eigen. Dus gaan we samen in bad.

Slaaptijd! En we laten geen occasie onbenut om een beetje cultuur mee te geven, dit altijd met het oog op de ontwikkeling van uw kind! Dus lees ik als voorbeeldpapa nog een bed time story voor.

En zoals steeds, wens ik u ook nu weer - na een loodzware dag vol uitdagingen, schol toe.

Deze blogpost werd mede mogelijk gemaakt dankzij de gulle sponsoring van Côte D'Or, Ikea, Duvel, Pizza Hut, Pedrigree, Jupiler, Marlboro, Marlies Dekkers en niet te vergeten: Bret Easton Ellis, de trut waarmee ik nog in de klas heb gezeten.

 

Karel.

Gnarflor. En ook een beetje Godmiljaardevlammestedju. Moet u nu eens wat weten? Nee? Bol het dan af.
 
Enfin, ik zat daarstraks onder het genot van een Duvel een beetje jokari te spelen met de chihuahua - bij gebrek aan racket, toen de deurbel weerklonk. Mijn nepouders waren uiteraard weer eens niet thuis, dus nietsvermoedend opende ik de voordeur. Wat ik daar aantrof, tartte mijn ergste nachtmerrie.

 
Vrees, angst, woede en ongeloof - dat kán niet van mij zijn! - het ging er hard aan toe in mijn benevelde knikker. Maar ik moet het toegeven: het creatuurtje dat daar zomaar aan de voordeur werd achtergelaten, heeft wel wat weg van een koala, en bij mijn weten zijn wij hier in deze contreien niet erg dik gezaaid. Edoch het mist een neus. Dat zou een aanwijzing moeten zijn om de moeder terug te vinden, dus al gauw spoelde ik de wazige film van mijn laatste levensjaren terug, op zoek naar neusloze wezens waarmee ik ooit de polonaise heb gedanst.
 
De eerste die in aanmerking kwam, was Marie, dat sexy blikje tonijn. Mijn nepmoeder had dat ding drie weken op het aanrecht laten staan en in een dronken bui heb ik haar op een zwoele avond het hof gemaakt. En ik mag dan wel dronken geweest zijn: ik weet zeker dat Marie geen neus had, net zoals de meeste blikjes tonijn. Toch herinnerde ik me haar niet als het type dat 'smeerlap' op een briefje zou neerpennen, te meer omdat ze Franstalig was.
Barbie kan het ook niet zijn. Die ligt in de speelgoedkoffer, vanuit de welke het me een behoorlijke opdracht lijkt om aan de voordeur aan te bellen. Daarbij, die lompe trut zou 'smeerlap' met 'dt' geschreven hebben.
 
De rest van mijn slachtoffers - de kat van de buren, Mickey Mouse, en de getuige van Jehova die we nooit meer teruggezien hebben - ja, die hebben volgens mij allemaal neuzen.
 
Ik zou het echt niet weten. En nu zit ik hier schoon. Ik weet zelfs niet hoe hij heet.
Ik moet de moeder vinden. Ik kan daar niet voor zorgen. Wat eet dat? Moet er melk bij de wijn? Hoeveel pakjes sigaretten mag dat per dag? 

Helpt?

Schol,

Karel

Gnarflor! En ook een beetje help! Aanhoor mijn smeekbede vanuit het walgelijke inferno waarin ik dagelijks moet zien te overleven! Red mij! Adopteer mij! Kom mij halen! En breng sigaretten mee!
 
Laat mij u even een virtuele rondleiding geven in mijn eigenste Ground Zero, voor u mij beticht van leugenachtige overdrijverij. En omdat foto's meer duidelijk maken dan duizend woorden, krijgt u van mij beide.

 
Ziehier mijn belangrijkste actieradius: de keukentafel. Bestaat meestal uit twee laptops, een uitpuilende asbak, koffiemokken die nooit de afwasmachine zien en een vlotte acht miljard betalingsherinneringen. Negeer de bloeddruk- en hartslagmeter - die is van de poetsvrouw, een imposante gestalte van een meter vijftien, die begrijpelijkerwijs niets schoonmaakt wat boven haar reikwijdte een hoop stof en andere vetzakkerij staat te
happen.
 

Dit was ooit het aanrecht. Daaronder staat onze wasmachine al dertig jaar verschrikkelijk goed verborgen te wezen.
 

Laat mij u even een blik gunnen in de ijskast. In de onderste lade liggen de wereldbefaamde dode groenten te vergaan, en ook de rest heeft al drie keer de verjaardag van zijn houdbaarheidsdatum gevierd. Let ook op het bevallige lamskroontje uit 1902, nog gedragen door Koning Leopold II.

Kijk, een soort wasmand in de badkamer:

Was doen we maar elke zes weken en als de wasmand vol is, gebruiken we het bad maar als extensie. Geeft te denken hoe vaak dat bad wordt gebruikt waarvoor het dient, maar goed, niet aan denken, u wil waarschijnlijk uw middagmaal nog wel eventjes binnenhouden.
 

O en kijk! Nóg meer was! U zou het denken, maar dit is actually de kleerkast. Met kleren. Proper gewassen. En feilloos gestreken en al.
'Mijn grote God! Zien de kleerkasten van de kinders er ook zo uit?' Nou nee, wees niet bevreesd. Kinderkleren sorteren we zo:
 

 
Het zwarte ding daaronder, is de PC van het Langharig Kamschuw Tuig. Om te werken. Ja mensen, hier wordt wat afgewerkt...
 

De koffer van de wagen. Ook logistiek erg verantwoord en een schoolvoorbeeld van ruimtelijke ordening. Er leeft iets wilds onder die zooi, maar niemand durft te gaan kijken. De 'nieuwe' skippyballen voor het broedsel liggen daar reeds van toen de wagen nog een bestemde kleur had.
 

Dus... Kom mij aub halen. Ik wacht op u aan de poort van de hel, met twee medevluchters. Die krijgt u er gratis bij.

 

Schol,

 

Karel